Fijne Kerst

Texel, eerste kerstdag 2011

Mijn eigen Fenton-montages

Sinds ruim een week is de op hol geslagen hond Fenton (door veel mensen Benton genoemd) een enorme hype en hard op weg om een internet meme te worden. Inmiddels zijn er ook de nodige parodieën van op JijBuis verschenen en een oproep in DWDD om zelf ideeën aan te dragen voor een parodie heeft mij geïnspireerd om zelf een paar montages in elkaar te hangen. Ik plaats ze maar even hier, want JijBuis weigert ze kneiterhard wegens 'copyright infringement'. Waarom anderen het wel mogen is mij een raadsel...

The Fenton Ultimatum:


The Fentrix


The Blair Witch Fenton:

100 geweldige films

Het is weer zover, de jaarlijkse update van mijn persoonlijke Film Top 100, for what it's worth. Geen wereldschokkende wijzigingen; er zijn wel een paar nieuwe films toegevoegd (vier van het afgelopen jaar), waarvan de hoogste het prachtige, grimmige independent-drama Winter's Bone op 38. Hij is te huur, dus ga je gang. Prachtige hoofdrol van de terecht voor een Oscar genomineerde jonge Jennifer Lawrence:

1) Once Upon a Time in the West (1968)
2) The Usual Suspects (1995)
3) Singin' in the Rain (1952)
4) Jaws (1975)
5) Le Fabuleux Destin d'Amélie Poulain (2001)
6) Fargo (1996)
7) Mysterious Skin (2004)
8) The Green Mile (1999)
9) The Matrix (1999)
10) Million Dollar Baby (2004)

11) The Shawshank Redemption (1994)
12) The Big Lebowski (1998)
13) Se7en (1995)
14) American Beauty (1999)
15) The Silence of the Lambs (1991)
16) Platoon (1987)
17) Raiders of the Lost Ark (1981)
18) Casablanca (1941)
19) JFK (1991)
20) Magnolia (1999)

21) L.A. Confidential (1997)
22) Saving Private Ryan (1998)
23) Toy Story (1995)
24) Alien (1979)
25) Inglourious Basterds (2009)
26) Into the Wild (2007)
27) Das Leben der Anderen (2006)
28) The Sixth Sense (1999)
29) Shallow Grave (1994)
30) Reservoir Dogs (1992)

31) Babe (1995)
32) Dr. Strangelove, or How I Learned to Stop Worrying and Love the Bomb (1964)
33) Le Salaire de la Peur (1953)
34) Dangerous Liaisons (1988)
35) Amadeus (1984)
36) Star Wars Episode V: The Empire Strikes Back (1980)
37) The West Side Story (1961)
38) Winter's Bone (2010)
39) The Court Jester (1956)
40) Citizen Kane (1941)

41) North By Northwest (1959)
42) 12 Angry Men (1957)
43) Moon (2009)
44) WALL*E (2008)
45) Ben Hur (1959)
46) Pulp Fiction (1994)
47) Ed Wood (1994)
48) Der Untergang (2004)
49) Unforgiven (1992)
50) Brødre (2004)

51) Schindler's List (1993)
52) Modern Times (1936)
53) The Jungle Book (1967)
54) Mary Poppins (1964)
55) The Great Escape (1963)
56) The Station Agent (2003)
57) The Cove (2009)
58) Blade Runner (1982)
59) Hotel Rwanda (2004)
60) Inception (2010)

61) (500) Days of Summer (2009)
62) Soldaat van Oranje (1977)
63) Das Boot (1981)
64) The Adventures of Priscilla, Queen of the Desert (1994)
65) The French Connection (1971)
66) Heat (1995)
67) Garden State (2004)
68) Slumdog Millionaire (2008)
69) The Truman Show (1998)
70) House of Flying Daggers (2004)

71) Låt den Rätte Komma in (2008)
72) Rear Window (1954)
73) One Flew over the Cuckoo’s Nest (1975)
74) Les Diaboliques (1955)
75) Aliens (1986)
76) Blood Simple (1984)
77) Dog Day Afternoon (1975)
78) No Country for Old Men (2007)
79) The Third Man (1949)
80) The Descent (2005)

81) Brick (2005)
82) The Abyss (director's Cut) (1989)
83) Deliverance (1972)
84) The Philadelphia Story (1940)
85) The Name of the Rose (1986)
86) 127 Hours (2010)
87) The Princess Bride (1987)
88) Don’t Look Now (1973)
89) Food Inc. (2008)
90) True Grit (2010)

91) Babel (2006)
92) Twelve Monkeys (1995)
93) Big Fish (2003)
94) Butch Cassidy and the Sundance Kid (1969)
95) Basic Instinct (1992)
96) Frances (1982)
97) Paradise Lost: The Child Murders at Robin Hood Hills (1996)
98) The Straight Story (1999)
99) The Social Network (2010)
100) 28 Days Later (2002)

Potsierlijk

Potsierlijk. Dat is eigenlijk het enige woord dat van toepassing kan zijn op Geert Wilders en alles dat hij aanraakt. Ik heb de afgelopen jaren vele omschrijvingen gebruikt voor de man en zijn electoraat (dat ik, wegens blaartrekkende hersenloosheid nog meer vrees en abject vind), maar na de deerniswekkende derde wrakingspoging in de operette van afgelopen vrijdag is potsierlijk het enige dat rest.

De manier waarop zijn partij in elkaar steekt en hoe die wordt gefinancierd; potsierlijk.
's Mans bonkig en stoer klinkende abjecte wartaal en de manier waarop 15% van degenen die de moeite nemen om van hun stemrecht gebruik te maken daarin stinkt: potsierlijk.
Het huidige kabinet dat door een bizarre gedoogconstructie de zeis kan hanteren: potsierlijk.

En de rechtszaak. In aanleg, ondanks wat Moskowitz en zijn cliënt proberen over het voetlicht te brengen, gewoon zoals het hoort. Hoe vaak is in het verleden, bij bedreigingen en foute uitlatingen van wat de bruinhemden in den lande 'haatbaarden' noemen niet geroepen: "in onze rechtsstaat gaan we niet het recht in eigen hand nemen. Als je ergens een probleem mee hebt, dan is er "de gang naar de rechter". En nu is die weg (gang) ingeslagen... wéér niet goed.

Althans, volgens Wilders en, by proxy, Moskowitz.

En wat is de remedie? Precies, de potsierlijksaus, die over alles wat pruikemans aanraakt, wordt gegoten.

Twiet, twiet, twiet

Het amateurisme van de nieuwe 'aanwinsten' op de publieke zenders ligt al een tijdje onder vuur. Powned blijkt inderdaad geen enkele stijl te hebben en daar nog trots op te zijn ook en Wakker Nederland profileert zich in mijn optiek vooral als brekebeen.

Na eerst in een onderzoek naar voren te zijn gekomen als de meest progressieve component van het op sterven na dood zijnde Uitgesproken... (wat voor VARA overigens een net zo beschamende uitkomst zou moeten zijn als voor WNL), heeft WNL met het aantreden van Joost Eerdmans werkelijk alle journalistiek (voor zover al aanwezig) overboord gezet. Uitgesproken WNL is met zijn komst verworden tot een 'Zendtijd voor politieke partijen'. En hoewel Eerdmans zich een paar weken geleden fier op de borst klopte dat hij Wilders had 'laten zeggen' dat Machiel de Graaf een goede opvolger zou zijn (STOP DE PERSEN!), is het juist híj die beweert dat interviewen geen vak is. Prima.

Op de ochtend van Wakker Nederland is het soms nog gekker, maar niet minder amusant. Sinds begin dit jaar schuiven daar elke ochtend diverse 'commentatoren' aan, die hun mening mogen geven op het nieuws. Naast de obligate VVD-roeptoeters Arend-Jan Boekesteijn en Frits Huffnagel (de rechtse variant op Felix 'wat de neuk doet zijn mening ertoe?' Rottenberg) zitten daar Willem Vermeend (waarom, Willem, waarom?), Erik Nordholt (een progressiever mens dan ze waarschijnlijk bij WNL weten) en Thomas Lepeltak. Thomas Lepeltak, dames en heren, een als voormalig journalist vermomde doorgeCohiba'de reactionair die als het ook maar enigszins kon krijtstrepen zou schijten.

Afgelopen week bereikte het afscheid van de journalistiek bij WNL Ochtendspits een hoogtepunt toen bij twee gelegenheden het bezoek van Beatrix aan Oman ter sprake kwam. Allereerst was het de beurt aan Huffnagel die standaard op maandag te gast is bij Petra of Alex. Al snel ging het gesprek over het officieuze bezoek van onze koningin aan Oman. Logisch, want de avond ervoor had Wilders nog getwatterd dat hij Beatrix erg dom vond dat ze een bezoek bracht aan die abjecte alleenheerser. Ook het Journaal vóór Ochtendspits had daar riant aandacht aan besteed. Daarom was het des te opvallender hoe zowel Petra als Frits het vooral níet over de tweet van Wilders hadden. Huffnagel bejubelde vooral de zegeningen van het bezoek aan Oman voor de Nederlandse economie. Maar hij had het vooral niet over de twiet. Het was zelfs "erg slim" van de koningin. Maar de twiet van Wilders viel niet. Vooral geen aandacht aan de dissonanten aan de rechterkant. Wij staan achter de regering. Nothing on the hand.

Vanochtend werd het nog een paar slagen potsierlijker, toen het wederom over Bea in Oman ging. Dit keer zag Lepeltak zijn kans weer schoon om de knoet te gooien over zijn ideologische vijanden op links. Ik gebruik de term 'vijanden' in deze context bewust (zoals ik overigens alle woorden bewust gebruik) omdat Lepeltak er nadrukkelijk zijn best voor lijkt te doen rechtser te zijn dan Atilla de Hun.

Het begon zoals verwacht: bezoek aan Oman is goed voor de economie. En toen begon het. Al die linksen die tegen het bezoek van Bea waren, waren knettergek. Eerst een sneer naar een artikel in de Volkskrant (waarin het dagblad in essentie hetzelfde stelde als wat hij daarna betoogde), daarna GroenLinks ("daar zit ook de oude CPN in, dus dan weet je het wel), SP ("Marijnissen is een oude Maoist die ook niet klaagde toen Nederland contacten onderhield met het mensonterende regime in China") en de PvdA is het ergst (want Ien vd Heuvel en Han Lammers wilden ooit de DDR erkennen).
Weer geen woord over Wilders. Die tweet bestaat niet.
WNL weet blijkbaar niet dat een rechtser geluid meer is dan de zendtijd gebruiken voor rechtse propaganda. Of ze weten het wel, maar interesseert ze dat niet.

In elk geval hypocriet. En abject...

Kwam dit tegen. Helemaal mee eens...

The most unfair thing about life is the way it ends. I mean, life is tough. It takes up a lot of your time. What do you get at the end of it?

A Death!

What's that, a bonus? I think the life cycle is all backwards.

You should die first, get it out of the way.

Then you live in an old age home.

You get kicked out when you're too young, you get a gold watch, you go to work.

You work forty years until you're young enough to enjoy your retirement.

You do drugs, alcohol, you party, you get ready for high school.

You go to grade school, you become a kid, you play, you have no responsibilities, you become a little baby, you go back into the womb, you spend your last nine months floating...

...and you finish off as an orgasm...

Schrijf-update 2

Na ruim anderhalve week te hebben geworsteld met bij- en voorhoofdsholtes vol met prut en de bijbehorende koppijn, vandaag de draad weer opgepakt. En dat voelde best goed. Eerst het laatstgeschrevene doorgelezen en nog wat wijzigingen aangebracht en daarna nog een sub-hoofdstuk geschreven.

Ik heb wel besloten, in weerwil van de adviezen die schrijfgoeroe Stephen King in zijn geweldige semi-autobiografie-slash-schrijfhandleiding On Writing, om de belangrijke tip om vooral NIET te plotten deels in de wind te gaan slaan. Kings stelling is dat een vooropgezette plot de creativiteit en originaliteit in de weg gaat staan, omdat je moet voldoen aan vastgestelde verhaallijnen.

Dat is allemaal leuk en aardig als je het verhaal vertelt over een meisje dat met behulp van haar telekinetische gaven wraak neemt op haar klasgenootjes (laat je fantasie dan maar de vrije loop, ja) of een boek schrijft over een auto uit de hel (alles kan). Maar bij een thriller, die zich afspeelt in een stevig bestaand landschap, merk ik dat pure duimzuigerij on-the-fly voor mij niet werkt. Ik kan wel leuk een eind weg schrijven, maar je moet toch ook rekening houden met het doseren van spanning, je wilt een soort mysterie bewaren en alles in de eerste hoofdstukken verraden. en het moet nog kúnnen, in ieder geval op het eerste gezicht.
Dus ben ik ook bezig een deel van de verhaallijn uit mijn hoofd en op de harde schijf te kwakken.

Death becomes them
In mijn vorige update had ik al gemeld dat ik inmiddels de eerste doden had laten vallen. En dat valt nog niet mee, moet ik zeggen. Ik dacht dat ik na die duizenden films en boeken, waarin toch echt hele volksstammen op niet al te zachtzinnige wijze het tijdelijke met het eeuwige verwisselen, toch wel enigszins gehard zou zijn. Maar het blijkt toch echt iets heel anders om te lezen over of te kijken naar fictieve moorden, dan ze zelf te plegen op de digitale bladzijde. Toegegeven, de gehanteerde methode in mijn boek is pittiger dan een kop warme chocomel die naar bittere amandelen ruikt, maar desondanks merk ik dat ik een ferm schuldgevoel heb naar de even fictieve slachtoffers. Een geheel onverwachte ervaring, moet ik zeggen.

Een toch wat leuker deel is het bedenken van namen. Die van mijn protagonistette had ik al, maar de andere types die mijn verhaal bevolken moeten natuurlijk ook voorzien worden van andere labels dan 'die ene' en 'die andere'. Het grappige is dat je, zodra je het denken in termen als 'slachtoffer 1' verlaat en slachtoffer 1 e.v. namen geeft, ze ineens al beginnen te ademen (waar ze vervolgens ook weer mee ophouden. Dank je wel, wrede 'auteur') en een gezicht krijgen.

Een achtbaan vol emoties, dus.