The Usual Suspect

1 september 2010

De meest stupide tv-reclame van het jaar

De tietel ((bad) pun intended) van deze post spreekt geheel voor zich, dit is in mijn ogen de stompzinnigste reclame van dit moment.

Wat hebben de reclamemakers bedacht? We maken een enigszins sfeervol filmpje (cue Minnie Ripperton) met een blonde schone (want dat is ze) in een geruit bakkerspakje die wat zemelt (pun intended) over krentenbollen... En vervolgens leek het de heren (dit soort darmontbladerende nonsens wordt namelijk alleen bedacht door mannen) reclamemakers 'leuk' om er een (bijzonder vergezocht (zo vergezocht zelfs dat je eerder spontaan tegen een wilde capibara zou aanlopen)) misverstand over de jetsers van voornoemd bakkersmutsje in te gooien.
Waarom? Omdat het kan, natuurlijk... Omdat het zonder problemen en enig commentaar wordt uitgezonden...

Het slaat werkelijk in het geheel nergens op. Je moet een reclame maken over gratis krentenbollen voor kleine kinderen, Dus? TIETUUUUUUUUUUHHHH:

Volgens mij worden de rollen van kwijlende pubers gespeeld door de verantwoordelijke overbetaalden...

Nog een schrijfsel...

Na een paar weken geleden een door mij geschreven stukje op dit weblog geslingerd te hebben, in verband met mijn boekschrijfvoornemen, doe ik bij deze nog een stukje. Uit weer een ander, ooit nog af te schrijven boek. Waar ik vooralsnog ook nog niks mee ga doen. Maar omdat het zonde is om het tussen de andere bits en bytes op mijn knalharde schijf te laten staan, bij deze. Misschien vinden jullie het leuk, misschien ook niet...

--------------------------------

AAIBAARHEID

VERDOMME, dacht Jaap hartgrondig toen er hard aan zijn staart werd getrokken. Hij draaide zich waggelend om en sloeg quasi-verbaasd zijn voorpoten voor zijn bek, alsof hij vantevoren niet wist dat daar een jengelende rotkleuter zou staan.
Hij boog zich vriendelijk nietszeggend voorover, terwijl hij in gedachten een enorme rotschop uitdeelde. Boven een met ijs en chocola besmeurde mond keken twee kwaadaardige blauwe oogjes hem uitdagend aan, als die van een psychotisch cherubijntje. Héél eventjes dacht Jaap erover zich te laten gaan, maar hij zag de krantenkoppen al voor zich:

"FLOEPS HET WONDERKONIJN WURGT KIND IN DIERENTUIN!"

In plaats daarvan tastte hij diep in zijn buidel (de idioot die ooit een buitenmaats blauw konijn met een buidel had bedacht was echt een marketingstrateeg met chronische carrièremoeheid) en gaf het blonde onderkruipsel een Floepsvlaggetje, dat door de jonge onderzoeker meteen op deskundige wijze naar de Eeuwige Floepsvlaggetjes-velden werd gezonden.

'Prissillaaaaa!' klonk het uit de verte: 'PRISS-SSILL-LLAAAAAAAH!!!'

Maar Priscilla, die door Jaap eigenlijk was ingeschat als een Sjerun, ging Oostindisch door met het ontmantelen van het Floepsvlaggetje.

Sodemieter op mormel, wilde Floeps het mormel hardhandig influisteren, maar in plaats daarvan zwaaide hij lieftallig en ging op zoek naar het volgend menselijk drama, dat men voor het communicatief gemak maar 'kind' heeft genoemd.Het was een bloedhete dag en de ochtend was nog maar net begonnen. Jaap zweette nu al als een otter en zijn humeur bevond zich al sinds hij was opgestaan diverse vadems onder N.A.P.. Hij had ruzie gehad met Monique, zijn vriendin, over waar het heen moest met hun leven. Met zíjn leven, want het hare liep op rolletjes. Zij had een goede baan als directiesecretaresse en dat meende zij Jaap met enige regelmaat in zijn snuit te moeten wrijven. Mo was ook echt een directiesecretaresse geworden; humorloos, kokerrokkerig, stipt en geen greintje creativiteit, tenzij het steno- of typwerk betrof.
Dus geen greintje creativiteit.
Eigenlijk was Jaap het enige in haar leven dat niet op rolletjes liep en dat had zij hem maar al te duidelijk gemaakt met een woordenvloed waarop hij de laatste tijd steeds vaker werd getrakteerd:
Hij zat op een dood spoor, bla.
Wat verwachtte hij eigenlijk van zijn toekomst, bla.
Verwachtte hij überhaupt iets van de toekomst, bla.
En voor de zekerheid nog een bla.
Ze waren gewoon uit elkaar gegroeid.

In de verte hoorde Jaap het geluid van een kind dat in plaats van haar zin een draai om de oren kreeg. Prissillaaa, queen of Burger's Desert, dacht Jaap met een grijns en hij rechtte zijn rug...

3 augustus 2010

Weer 100 films...

Goed, de jury is binnen. Gedwongen door de deadline van de site waar ik jaarlijks mijn film Top 100 inlever (vandaag) heb ik mijn lijst met 100 films compleet weten te maken. Nog nooit eerder heb ik zo getwijfeld, gewikt en gewogen. Maar dit is hem op dit moment. Volgende week is het misschien weer helemaal anders. Hij is in ieder geval anders dan mijn lijst van vorig jaar. Hoogste nieuwe binnenkomer is Inglourious Basterds van Quentin Tarantino. En terecht, want het enfant terrible heeft met deze film al zijn talent ten goede aangewend. De nummer 1 is ook nieuw. Terechte erkenning van het absolute meesterwerk dat Once Upon a Time in the West nu eenmaal is. Dit zijn ze. De 100 films die mij het meest hebben gedaan.

1) Once Upon a Time in the West (1968)
2) The Usual Suspects (1995)
3) Singin' in the Rain (1952)
4) Jaws (1975)
5) Million Dollar Baby (2004)
6) Fargo (1996)
7) The Green Mile (1999)
8) Mysterious Skin (2004)
9) The Matrix (1999)
10) Le Fabuleux Destin d'Amélie Poulain (2001)

11) The Shawshank Redemption (1994)
12) Das Leben der Anderen (2006
13) Se7en (1995)
14) American Beauty (1999)
15) Casablanca (1941)
16) Inglourious Basterds (2009)
17) North By Northwest (1959)
18) The Silence of the Lambs (1991)
19) JFK (1991)
20) The Sixth Sense (1999)

21) L.A. Confidential (1997)
22) Saving Private Ryan (1998)
23) Toy Story (1995)
24) Raiders of the Lost Ark (1981)
25) Alien (1979)
26) Inception (2010)
27) Dr. Strangelove, or How I Learned to Stop Worrying and Love the Bomb (1964)
28) The Station Agent (2003)
29) Shallow Grave (1994)
30) Reservoir Dogs (1992)

31) Magnolia (1999)
32) Moon (2009)
33) Le Salaire de la Peur (1953)
34) Dangerous Liaisons (1988)
35) Amadeus (1984)
36) WALL*E (2008)
37) The West Side Story (1961)
38) The Cove (2009)
39) The Court Jester (1956)
40) Citizen Kane (1941)

41) Slumdog Millionaire (2008)
42) 12 Angry Men (1957)
43) Brick (2005)
44) Soldaat van Oranje (1977)
45) Star Wars Episode V: The Empire Strikes Back (1980)
46) Pulp Fiction (1994)
47) Ed Wood (1994)
48) Der Untergang (2004)
49) Unforgiven (1992)
50) Brødre (2004)

51) (500) Days of Summer (2009)
52) Modern Times (1936)
53) The Jungle Book (1967)
54) Mary Poppins (1964)
55) The Great Escape (1963)
56) The Big Lebowski (1998)
57) The Third Man (1949)
58) Blade Runner (1982)
59) Hotel Rwanda (2004)
60) The Visitor (2008)

61) House of Flying Daggers (2004)
62) Frances (1982)
63) Babe (1995)
64) Schindler's List (1993)
65) The French Connection (1971)
66) Platoon (1987)
67) Ben Hur (1959)
68) The Prestige (2006)
69) The Truman Show (1998)
70) The Abyss (director's Cut) (1989)

71) Låt den Rätte Komma in (2008)
72) Rear Window (1954)
73) One Flew over the Cuckoo’s Nest (1975)
74) Les Diaboliques (1955)
75) Aliens (1986)
76) Blood Simple (1984)
77) The Descent (2005)
78) Into the Wild (2007)
79) Memento (2000)
80) Big Fish (2003)

81) No Country for Old Men (2007)
82) Dog Day Afternoon (1975)
83) Deliverance (1972)
84) The Philadelphia Story (1940)
85) The Name of the Rose (1986)
86) Garden State (2004)
87) The Adventures of Priscilla, Queen of the Desert (1994)
88) Don’t Look Now (1973)
89) The Princess Bride (1987)
90) Heat (1995)

91) Babel (2006)
92) Twelve Monkeys (1995)
93) The Hurt Locker (2009)
94) Butch Cassidy and the Sundance Kid (1969)
95) Basic Instinct (1992)
96) The Mist (2007)
97) Paradise Lost: The Child Murders at Robin Hood Hills (1996)
98) The Straight Story (1999)
99) Cicade de Deus (2002)
100) 28 Days Later (2002)

Schrijfschrijfskribbelskribbel

Afgelopen weekend een belangrijke beslissing genomen, het moet er nu goddomme een keer van komen. Nu over een maand mijn contract afloopt bij de leukste en vooral meest gevarieerde baan die ik ooit heb gehad, ben ik eens aan het denken geslagen over de carrière-opties (niet voor het eerst, voor degenen die denken dat je 42e nogal laat is om daarmee te beginnen). Ik ben een geboren redacteur, maar mijn leeftijd gaat het er toch echt niet eenvoudiger op maken, zoals ik al merk tijdens de recente afwijzingen op sollicitaties. De komende jaren zal ik dus waarschijnlijk een switch moeten maken. Het leraarschap heeft mij altijd al getrokken en er wordt al jaaaaaren geroepen dat het onderwijs zit te springen om talent, maar de praktijk is weerbarstiger. Niettemin zal ik volhouden.

Mijn belangrijke beslissing geldt echter iets anders. Iets anders moet er "goddomme een keer van komen". En dat is 'dat boek'. Ja, ik weet het, 80% van de Nederlanders wil graag nog eens een boek schrijven, maar slechts een miniem aantal mensen doet het ook daadwerkelijk. Of kan het. En ik heb al tijden ideeën die in mijn hoofd om voorrang strijden op op het digitale papier te worden gekwakt. Maar altijd is er iets dat er tussendoor komt... moe van werk... verhuizingen... gebrek aan concentratie... belangrijke dingen als films kijken en computerspelletjes spelen, noem het maar op. Maar nu is het genoeg, tijd om met beide broekwangen bloot te gaan. Het boek schrijft zichzelf niet.

De basisplot heb ik inmiddels. Het genre ook. Mijn hoofdpersoon: naam en verleden uitgewerkt. Thema... check. De werktitel heeft inmiddels plaatsgemaakt voor een definitieve, en ik heb de gereedschappen: een behoorlijk vocabulaire, een volmaakt eigen schrijfstijl kan mij niet ontzegd worden en misschien beschik ik zelfs wel over een beetje talent. Maar goed, leuk kunnen goochelen met woorden is iets anders dan een boek schrijven en dat laatste is nou net mijn grootste wens. Dus het moet. En het zal. Nu. Ik ga niet tot mijn dood roepen dat ik ooit nog een boek wil schrijven. Of het een goed boek gaat worden, weet ik niet. De tijd zal het leren. Maar ik ga beginnen. Nu. Het is tijd.

In het verleden ben ik al een paar keer begonnen. Hieronder de proloog van een ander boek-idee, dat het niet is geworden. Omdat het anders maar op mijn harde schijf blijft wegrotten, heb ik besloten om al een beetje de billen te ontbloten. Misschien vinden jullie het iets, misschien niets, maar het is wat het is: de proloog van een ander boek, dat er waarschijnlijk niet zal komen. Eerst moet ik een ander boek schrijven.

------------------------------------------------

PROLOOG

"Bart...? Gaat het wel goed met je? Je ziet eruit alsof je een spook hebt gezien..." zei Tessa, en ze legde bezorgd haar hand op zijn onderarm.
Hèb gezien? Zíe, bedoel je..., dacht Bart, terwijl een ijskoude zweetdruppel een dappere poging ondernam zijn bilnaad te bereiken. Ze leefde nog. Hoe was dat in godsnaam mogelijk? Je zou toch denken dat die hengst met de klauwhamer afdoende was geweest.
En anders hadden de kettingzaag en het zoutzuur de klus wel moeten klaren.
"Jeezis, Bart, je ziet echt lijkbleek!"
Ja, híj wel, terwijl zij dat stadium al riant gepasseerd had moeten zijn. Zelfs in de meest hardnekkige zombiecyclus was de behandeling die hij haar had gegeven wel een onontkoombare cue voor de aftiteling van het aller-, allerlaatste deel geweest.
Dit kan niet waar zijn... ik droom, dacht Bart.
Hoopte hij.
Bad hij.
En godzijdank, hij droomde inderdaad... en hij stond níet te praten met zijn dode vriendin. Die lag gelukkig nog steeds als een met de minuut slechter in elkaar passende puzzel in een dichtgelast vat op de bodem van de Merwede.
Maar waar komt dat gesnurk vandaan?
Met een adrenalinestoot schrok Bart wakker en hij bleef verstijfd overeind zitten. Hij had wat moeite zich te oriënteren, maar wist uiteindelijk met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid vast te stellen dat hij nu toch echt wakker was geworden. Het gesnurk was afkomstig van Tessa, die levend en wel naast hem lag te slapen. Bart liet zich langzaam achteroverzakken en bleef gespannen wachten op de derde keer dat hij 'wakker' zou worden.

Langzaam begon het te dagen.
Dit was de ochtend na de avond ervoor.
Bart keek op de wekker. Tien over vijf.
De zeer vroege ochtend na de avond ervoor.
De avond dat Tessa huilend had opgebiecht dat ze maanden iets had gehad met Richard, een van Barts beste vrienden.
"Maar," had ze zich gehaast te vertellen: "het was al een tijdje voorbij."
Voor hij echter had kunnen vaststellen wat ‘iets’ precies had ingehouden, of kon besluiten of hij dat überhaupt wel wilde weten, had ze er snikkend aan toegevoegd dat zij inmiddels verliefd was op Jurrian. En dat dat wederzijds was.
Iets? Verliefd? Wederzijds? WTF?
Vrienden waarmee Bart bijna 20 jaar alles had gedeeld...
Nou ja, bijna alles. Blijkbaar liep hij een beetje achter op dat front.
Terwijl Bart op zijn rug naar het plafond lag te staren, begonnen Tessa, Richard en Jurrian in zijn hoofd een eigen leven te leiden. En waarom ook niet? In het dagelijks leven hadden ze daar ook bitter weinig moeite mee. Beelden die hij niet wilde zien spookten door zijn hoofd, begeleid door geluiden die hij al helemaal niet wilde horen.
Bart sloeg het dekbed van zich af en ging op de rand van het bed zitten. Achter hem kreunde Tessa zachtjes.
Kreun maar, kreng. Je hebt er lang genoeg op kunnen oefenen...
Hij verbeet zich en vocht de tranen terug.
Verdriet? Pijn? Woede?
Hij wist het niet.
Waarschijnlijk alledrie, met een flinke snuf gekrenkte trots.
Ademhalen, Bart, rustig ademhalen
Met bonkend hoofd stond Bart op. Hij had gisteren duidelijk te veel gezopen. Hij pakte zijn badjas van de grond, sloot de slaapkamerdeur achter zich en liep de trap af. In de keuken lagen de stille getuigen van een hevige woorden- en vooral servieswisseling op de grond. Een gezellig avondje samen. Tessa hield altijd al van gebroken wit.

23 juni 2010

Tuin-update

Mireille heeft sinds de foto's van het bericht hieronder nog wat verfijningen aangebracht in de tuin. Heel knus zitten zo...

20 juni 2010

Huis-update

Het is nu tweeëneenhalve maand geleden dat wij zijn verhuisd naar Bussum. Altijd wennen als je je huis kwijt bent. Dus hebben we besloten om botweg de tanden en kiezen op elkaar te zetten en simpelweg door te buffelen tot we klaar waren. Niet nog een halfjaar tussen verhuisdozen, of met noodfittinkjes aan het plafond. We zijn ka-pot. Maar ook retetrots. Natuurlijk zullen er nog lijstjes worden opgehangen en details worden gedaan, maar de basis is af. Kijken jullie even mee?

De voortuin, betegeld en wel. Dat betegelen was nog een verhaal apart. Een beunhaas, die moeite heeft met het nakomen van afspraken, afmaken van zijn werk, etc. Magoed, de stenen liggen.

Wederom voortuin, met de mooie bakjes met lavendel om de scheiding met de buren aan te geven.

Nogmaals de lavendelbakjes

Bij deze drempel zat een riante geul, niet afgemaakt door voornoemde beunhaas. Heel trots op hoe ik dat heb afgemaakt, met kleine klinkertjes

Op naar binnen. De huiskamer...

Met Pjotrs eigen slaapkast...

De eettafel met de mooie steigerhouten bierbank...

Vanuit de keuken...

De stellingkastjes bij het keukenraam...

Okee, op naar boven...

Singin' in the Rain in het trapgat...

Neeeee, zo ver naar boven hoeft niet. Da's de zolder, voor opslag, wasgoed enzo...

De kastenkamer, met... eeeh... kasten

Slaapkamer...

Nog meer slaapkamer

En dan mijn mancave, al kun je zo'n knus kamertje geen grot noemen:

Lampjes!!!

Bureau...

Ook in breedbeeld

Boekjes en de cd-trap

Vanaf de apothekerskast.

En tot slot, de achtertuin. Was nodig om Pjotr naar buiten te kunnen doen, maar we zijn er erg trots op, ook al was en is het veel werk:

Nou... dat was het dan weer. Nu maar genieten van ons nieuwe huisje!

25 mei 2010

PJOTR 11

Op het moment dat ik dit typ is het precies 0:00 uur en is het 11 jaar geleden dat Pjotr werd geboren. En hij is er nog, hoewel wij nog geen 2,5 jaar geleden dachten dat hij de negen niet eens zou halen.

Maar ondanks zijn artrose (vanaf puppentijd), defecte schildklier (vanaf zijn tweede), chronisch ontstoken alvleesklier (waarschijnlijk zijn hele leven), auto-immuunziekte (discoïde lupus erythemathosus, ook een groot deel van zijn leven), een tumor op zijn kont (die niet helemaal kon worden verwijderd, twee jaar terug), hooikoorts (ja echt) en nu weer verhoogde (verdubbelde) galzuurwaarden, heeft hij er nog steeds zin in. Sterker nog; kregen wij toen hij amper twee was vaak te horen "hij is zeker al oud, hè?", valt men tegenwoordig steil achterover als wij zijn echte leeftijd melden.

Tijd voor een foto-bloemlezing uit 11 jaar: