Potsierlijk. Dat is eigenlijk het enige woord dat van toepassing kan zijn op Geert Wilders en alles dat hij aanraakt. Ik heb de afgelopen jaren vele omschrijvingen gebruikt voor de man en zijn electoraat (dat ik, wegens blaartrekkende hersenloosheid nog meer vrees en abject vind), maar na de deerniswekkende derde wrakingspoging in de operette van afgelopen vrijdag is potsierlijk het enige dat rest.
De manier waarop zijn partij in elkaar steekt en hoe die wordt gefinancierd; potsierlijk.
's Mans bonkig en stoer klinkende abjecte wartaal en de manier waarop 15% van degenen die de moeite nemen om van hun stemrecht gebruik te maken daarin stinkt: potsierlijk.
Het huidige kabinet dat door een bizarre gedoogconstructie de zeis kan hanteren: potsierlijk.
En de rechtszaak. In aanleg, ondanks wat Moskowitz en zijn cliënt proberen over het voetlicht te brengen, gewoon zoals het hoort. Hoe vaak is in het verleden, bij bedreigingen en foute uitlatingen van wat de bruinhemden in den lande 'haatbaarden' noemen niet geroepen: "in onze rechtsstaat gaan we niet het recht in eigen hand nemen. Als je ergens een probleem mee hebt, dan is er "de gang naar de rechter". En nu is die weg (gang) ingeslagen... wéér niet goed.
Althans, volgens Wilders en, by proxy, Moskowitz.
En wat is de remedie? Precies, de potsierlijksaus, die over alles wat pruikemans aanraakt, wordt gegoten.
0 reacties:
Een reactie plaatsen